تبليغاتX
نوشتار

نوشتار

 

 

پریوش صادقی

استاد دکتر سید محمدتقی رادمنش در شهر مشهد زاده شده است . او خیلی زود توانست افکار و ایده های بدیع خود را در قالب هنر مدرن گرافیک بیان دارد .
و اکنون یکی از شاخص ترین گرافیست های معاصر کشورمان می باشد . آثار او زینت بخش بسیاری از مراکز بزرگ فرهنگی جهان است .

آثار جاودانه ایی نیز دارد که شاید بسیاری از ماها بارها و بارها شاهد آن ها بوده ایم همانند آرمهای سازمان بهزیستی کشور ، سازمان ثبت اسناد و املاک کشور  و  بازرسی کشور و صدها آرم و نشان دیگر...


 

 


سازمان ثبت اسناد و املاک کشور

 


سازمان بازرسی کل کشور

او صاحب دکترین ویژه در عرصه گرافیک تلویزیونی است . آنگاه که برای اولین بار ایده های خود را در شبکه جهانی العالم بکار بست خیلی زود توانست توجه شبکه های ماهواره ایی بزرگی همچون الجزیره ،دویچه وله و العربیه

را جلب کند او به ساختار کلی گرافیک تلویزیونی به شکل جامع و علمی می نگریست تمامی بخش ها و تمامی لگوها و تایتل ها ، کپچر ها و دکورهای حقیقی و مجازی (کروماکی) قسمتهای مختلف و به هم پیوسته دکترین او را تشکیل می دهد .
همکنون در خارج از ایران زندگی می کند و در حال نگارش دکترینی مدرن از هنر معماریست .
سعی بسیار دارد که بتواند گرافیک بومی ایران را در قالب سختارهای مدرن و هنر کاربردی زیبا سازی شهر بکار گیرد . او معتقد است جاودانه ترین آثار گرافیک آنهاییست که در نمادهای شهری بکار گرفته شده اند
معماری و گرافیک عرصه ایی بسیار نزدیک بهم دارند  که نمونه های عالی آن را در سلسله های هخامنشی و اشکانی کشورمان دیده می شود .
امیدواریم این هنرمند و استاد عالیقدر در پناه خداوند برای ایران عزیز همواره سلامت باشند

 

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم مرداد 1387ساعت 12:32  توسط   | 

 

 

دانشنامه جهانی ويکي پديا : گرافيک حيطه‌اي از هنرهاي تجسمي است که داراي کاربردهاي متنوع و گسترده‌اي است. گرافيک يا به عبارت کاملتر طراحي گرافيک (Graphic design)، به کارگيري تکنيکهاي مختلف خلق آثار دوبعدي بر روي سطوح مختلف نظير کاغذ، ديوار، بوم، فلز، چوب، پارچه، پلاستيک، نمايشگر رايانه، سنگ و... است که در جهت رساندن پيامي خاص به بيننده انجام بپذيرد.

 

دکتر سید محمد تقی رادمنش : گرافیک ایجاد ساده ترین شکل عناصر بصری برای انتقال مفاهیم به بیننده می باشد .

 آرم دبیرخانه گفتگوی تمدنها - اثر استاد دکتر سید محمد تقی رادمنش

 تهیه و تنظیم : فتانه گودرزی

 

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم مرداد 1387ساعت 12:32  توسط   | 

خانه

 

يک نجار مسن به کارفرمايش گفت که ميخواهد بازنشسته شود تا خانه‏اي براي خود بسازد و در کنار همسر و نوه‏هايش دوران پيري را به خوشي سپري کند.  کارفرما از اينکه کارگر خوبش را از دست ميداد، ناراحت بود ولي نجار خسته بود و به استراحت نياز داشت. کارفرما از نجار خواست تا قبل از رفتن خانه‏اي برايش بسازد و بعد باز نشسته شود.  نجار قبول کرد ولي ديگر دل به کار نميبست، چون ميدانست که کارش آينده‏اي نخواهد داشت، از چوبهاي نامرغوب براي ساخت خانه استفاده کرد و کارش را از سر‏سيري انجام داد.  وقتي کارفرما براي ديدن خانه آمد، کليد خانه را به نجار داد و گفت: اين خانه هديه من به شما است، بابت زحماتي که در طول اين سالها برايم کشيده‏ايد.  نجار وا رفت؛ او در تمام اين مدت در حال ساختن خانه‏اي براي خودش بوده و حالا مجبود بود در خانه‏اي زندگي کند که اصلاً خوب ساخته نشده بود


http://lailimojtabae.lefora.com/2008/08/08/200888-2/page1/#post789205

 

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم مرداد 1387ساعت 18:3  توسط   | 

گلها به دليل تنوع نامحدودشان در هر شرايطي معاني ويژه و خاصي داشته و تاثير جاودانه اي بر هديه شوندگان خود دارند. آگاهي از معاني رنگ گلها، تعداد شاخه هاي گل در يك دسته و غيره مي تواند ما را در اهداي درست و افزايش تاثيرگذاري آنها ياري دهد.
فراموش نكنيد كه لازم نيست حتما منتظر موقعيت و اتفاق خاصي براي هديه گل به كساني كه دوستشان داريد باشيد، در حقيقت گل هديه ايست كه اگر به صورت غير منتظره تقديم شود ارزش بيشتري دارد.

معني تعداد شاخه گلها بصورت كلي در يك دسته
• 1 شاخه گل نشانه توجه يك فرد به طرف مقابل
• 3 شاخه گل نشانه احترام به طرف مقابل
• 5 شاخه گل نشانه علاقه و محبت به طرف مقابل
• 7 شاخه گل نشانه عشق

معني تعداد شاخه گل هاي رز در يك دسته
• 1 شاخه رز : يك احساس عاشقانه فقط براي تو
• 3 شاخه رز: دوستت دارم
• 5 شاخه رز: بي نهايت دوستت دارم
• 12 شاخه رز : عشق ما به يك عشق دو طرفه تبديل شده است
• 36 شاخه رز : احساس وابستگي رمانتيك
• 99 شاخه رز : عشق من براي تو جاودانه و تا ابد مي باشد
• 365 شاخه رز : هر روز سال به تو مي انديشم و دوستت دارم

همچنين 10 شاخه گل لاله عمومآ به نشانه يك عشق بي نظير است بكار برده مي شود.

معني رنگ رزها
• رز قرمز : رز قرمز كم رنگ به نشانه " دوستت دارم" مي باشد و رز قرمز پر رنگ به معني زيبايي بي انتهاست.
• رز زرد : امروزه رز زرد به معني شادي و خوشحالي مي باشد ولي در گذشته اين رنگ رز معني كاهش ميزان علاقه و وفاداري را داشت.
• رز سفيد : رز سفيد به معني عشق روحاني و پاك است و در دسته گل عروس به معني احساس عاشقانه شادي آور مي باشد.
• رز ارغواني : اين رز به معني تمايل و اشتياق فرد به طرف مقابل است و رز نارنجي به معني "من فريفته و دلباخته تو هستم" مي باشد.
• رز معطر : بدين معني است كه عشق در نگاه اول بوجود آمده است.
• رز صورتي : رز صورتي كم رنگ به معني تحسين ، ستايش ، وقار و شايستگي و زيبايي مي باشد و رز صورتي پر رنگ به معني تشكر از طرف مقابل است.
• به طور كلي تمام رزهاي كم رنگ به معني دوستي با طرف مقابل مي باشند.

تركيب رنگهاي مختلف رز در يك دسته گل
• تركيب رز زرد و قرمز در يك دسته گل به معني" تبريك " در هر مناسبتي مي باشد.
• تركيب رز زرد و نارنجي در يك دسته گل به معني علاقه زياد به طرف مقابل است.
• تركيب رز قرمز و سفيد به معني يگانگي و اتحاد با طرف مقابل مي باشد.
گل سرخ : عشق آتشین مرا بپذیر
غنچه گل : برای نخستین بارقلبم به خاطر تو لرزید
گل میخک : قلبم را به تو تقدیم میکنم
گل شقایق : زندگیم فقط به خاطر عشق توست
گل بنفشه : همیشه به یاد من باش
گل اطلسی : نمیدانم مرا دوست داری یا نه
گل محمدی : ترا از صمیم قلب دوست دارم
گل شب بو : در شب مهتاب ، رویت را می بوسم
گل همیشه بهار : محبت تو برای همیشه در قلب من رخنه کرده
گل داوودی : از صدای دل پذیر تو لذت می برم
گل اشرفی : هدیه ام را بپذیر
گل اقاقیا سفید : عشق پاک ، نتیجه ازدواج و خوشبختی
گل میمون : یک بوسه می خواهم نه بیشتر
گل یخ : از دوستی و محبت تو نا امیدم
گل تاج خروس : از دوریت سرگردان شده ام
گل لادن : گاهی از من یاد کن
گل سفید : میسوزم و میسازم
گل مینا : بی وفا به دلداده خود رحم نکردی
گل کامیلیا : فداکاری در راه عشق خوشبختی می آورد
گل زرد : از تو بیزارم
گل نسترن : شهرت را بر دوستی و محبت رجحان دادی
گل ساعتی : تا واپسین دم زندگی ، خوشبختی تو را می خواهم
گل پژمرده : افسوس که بهای عشقت را ناچیز پنداشتی
گل مریم : به پاکدامنی تو دورود می فرستم
گل کوکب : چرا بیهوده قلبم را افسرده می سازی
گل رازقی : شفا و بهبودی تو را آرزو دارم
گل لاله : تو که دل من را غم زده می خواستی ، این من و این دل دردمند من
گل سنبل : تو به منزله باغ پر گلی هستی که دل کندن از تو نتیجه ای ندارد
گل بیدمشک : اگر می سوزم ، گناه از بخت بد من است ؛ ترا می بخشم
گل رازیانه : هرچند درکنارم نیستی ولی نگاهت مونس من است
گل ناز : ناز و دلبری جامه ایست که به قامت تو دوخته اند
گل یاسمن : دستی است که دامن دلدار می گیرد و زبانی است که تمنا میکند
گل یاس : از من نخواه که جز راستی سخن گویم ، من شیفته تو هستم
گل چای : بختم بیدار و طالعم میمون است
گل هرزه : حساس و موشکافم و بر عشق گذشته حسرت می خورم
گل حنا : بیشتر از این دیگر فریب تو را نمی خورم
گل شیپوری : به تو اطمینان میدهم که جنجال دگران در دوستی ما اثر نخواهد کرد
گل مروارید : این آواز حزین دلداده ایست که برای آخرین بار سخن می گوید
گل سوری : عزیزم با من مهربان تر از گذشته باش
گل عباسی : تو مایه امید و سرچشمه آرزوهای منی
گل شمعدانی : عشق لازمه زندگی است و بدون عشق نمی توان زنده بود
گل نرگس : خود را سزاوار اینهمه عتاب نمی بینم ، دلم از نا مهربانی تو به ستوه آمده است
 
http://30min.mastertopforum.net/viewtopic.php?p=11#11
 
 
 
+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم خرداد 1387ساعت 13:19  توسط   | 

قطار مسافری از ايستگاه بولوگويه كه در مسير خط راه آهن نيكولايوسكايا قراردارد به حركت در آمد. در يكی از واگن‌های درجه دو كه « استعمال دخانيات » در آن آزاد است ، پنج مسافر در گرگ و ميش غروب ، مشغول چرت زدن هستند. آن‌ما دقايقي پيش غذای مختصری خورده بودند و اكنون به پشتی نيمكت‌‌ها يله داده و سعی دارند بخوابند. سكوت حكمفرماست.
در باز می‌شود و اندامی بلند و چوب سان ، با كلاهی سرخ و پالتو شيك و پيكی كه انسان را به ياد شخصيتی از اپرت يا از آثار ژول ورن می‌اندازد ، وارد واگن می‌شود.
اندام، در وسط واگن می‌ايستد، لحظه‌ای فس فس می‌كند ، چشم‌های نيمه بسته‌اش را مدتی دراز به نيمكت‌ها می‌دوزد و زير لب من من كنان می‌گويد:
ــ نه ، اينهم نيست! لعنت بر شيطان! كفر آدم در می‌آيد!
يكي از مسافرها نگاهش را به اندام تازه وارد می‌دوزد ، آنگاه با خوشحالی فرياد می‌زند:
ــ ايوان آلكسي يويچ! شما هستيد؟ چه عجب از اين طرف‌ها!
ايوان آلكسي يويچ چوب سان يكه می‌خورد و نگاه عاری از هشياری‌اش را به مسافر می‌دوزد ، او را به جا می‌آورد، دست‌هايش را از سر خوشحالی به هم می‌مالد و می‌گويد:
ــ ها! پتر پترويچ! پارسال دوست، امسال آشنا! خبر نداشتم كه شما هم در اين قطار تشريف داريد.
ــ حال و احوالتان چطور است؟
ــ ای، بدك نيستم ، فقط اشكال كارم اين است كه، پدر جان، واگنم را گم كرده‌ام. و من ابله هر چه زور می‌زنم نمی‌توانم پيدايش كنم. بنده مستحق آنم كه شلاقم بزنند!
آنگاه ايوان آلكسي يويچ چوبسان سرپا تاب می‌خورد و زير لب می‌خندد و اضافه می‌كند:
ــ پيشامد است برادر، پيشامد! زنگ دوم را كه زدند پياده شدم تا با يك گيلاس كنياك گلويی تر كنم ، و البته تر كردم. بعد به خودم گفتم: « حالا كه تا ايستگاه بعدی خيلی راه داريم خوب است گيلاس ديگری هم بزنم » همين جور كه داشتم فكر می‌كردم و می‌خوردم ، يكهو زنگ سوم را هم زدند … مثل ديوانه‌ها دويدم و در حالی كه قطار راه افتاده بود به يكی از واگن‌ها پريدم. حالا بفرماييد كه بنده، خل نيستم؟ سگ پدر نيستم؟
پتر پترويچ می‌گويد:
ــ پيدا است كه كمی سرخوش و شنگول تشريف داريد ، بفرماييد بنشينيد ؛ پهلوی بنده جا هست! افتخار بدهيد! سرافرازمان كنيد!
ــ نه ، نه … بايد واگن خودم را پيدا كنم! خداحافظ!
ــ هوا تاريك است، می‌ترسم از واگن پرت شويد. فعلاً بفرماييد همين جا بنشينيد ، به ايستگاه بعدی كه برسيم واگن خودتان را پيدا می‌كنيد. بفرماييد بنشينيد.
ايوان آلكسي يويچ آه می‌كشد و دو دل روبروی پتر پترويچ می‌نشيند. پيدا است كه ناراحت و مشوش است ، انگار كه روی سوزن نشسته است. پتر پترويچ می‌پرسد:
ــ عازم كجا هستيد؟
ــ من؟ عازم فضا! طوري قاطی كرده ام كه خودم هم نمی‌دانم مقصدم كجاست … سرنوشت گوشم را گرفته و می‌بردم ، من هم دنبالش راه افتاده ام. ها ــ ها ــ ها … دوست عزيز تا حالا برايتان اتفاق نيفتاده با ديوانه های خوشبخت روبرو شويد؟ نه؟ پس تماشاش كنيد! خوشبخت ترين موجود فانی روبروی شما نشسته است! بله! از قيافه ی من چيزی دستگيرتان نمی‌شود؟
ــ چرا … پيدا است كه … شما … يك ذره …
ــ حدس می‌زدم كه قيافه ام در اين لحظه بايد حالت خيلی احمقانه ای داشته باشد! حيف آينه ندارم وگرنه دك و پوزه ی خودم را به سيری تماشا می‌كردم. آره پدر جان، حس می‌كنم كه دارم به يك ابله مبدل می‌شوم. به شرفم قسم! ها ــ ها ــ ها … تصورش را بفرماييد ، بنده عازم سفر ماه عسل هستم. حالا باز هم می‌فرماييد كه بنده يك سگ پدر نيستم؟
ــ شما؟ مگر زن گرفتيد؟
ــ همين امروز، دوست عزيز! همين كه مراسم عقد تمام شد يكراست پريديم توی قطار!
تبريك ها و تهنيت گويی ها شروع می‌شود و بارانی از سوال های مختلف بر سر تازه داماد می‌بارد. پتر پترويچ خنده كنان می‌گويد:
ــ به ، به! … پس بی جهت نيست كه اينقدر شيك و پيك كرده ايد.
ــ و حتی در تكميل خودفريبی ام كلي هم عطر و گلاب به خودم پاشيده ام! تا خرخره خوشم و دوندگی می‌كنم! نه تشويشی، نه دلهره اي ، نه فكری … فقط احساس … احساسی كه نمی‌دانم اسمش را چه بگذارم … مثلاً احساس نيكبختی ؟ در همه ی عمرم اينقدر خوش نبوده ام!
چشم هايش را می‌بندد و سر تكان می‌دهد و اضافه می‌كند:
ــ بيش از حد تصور خوشبخت هستم! آخر تصورش را بكنيد: الان كه به واگن خودم برگردم با موجودي روبرو خواهم شد كه كنار پنجره نشسته است و سراپايش به من تعلق دارد. موبور … با آن دماغ كوچولو و انگشت هاي ظريف … او جان من است! فرشته ي من است! عشق من است! آفت جان من است! خدايا چه پاهاي ظريفي! پاي ظريف او كجا و پاهاي گنده ي شماها كجا؟ پا كه نه ، مينياتور بگو ، سحر و افسون بگو … استعاره بگو! دلم ميخواهد آن پاهاي كوچولويش را بخورم! شمايي كه پابند ماترياليسم هستيد و كاري جز تجزيه و تحليل بلد نيستيد ، چه كار به اين حرف ها داريد؟ عزب اقلي هاي يبس! اگر روزي زن گرفتيد بايد به ياد من بيفتيد و بگوييد: « يادت بخير ، ايوان آلكسي يويچ! » خوب دوست عزيز ، من بايد به واگن خودم برگردم. آنجا يك كسي با بي صبري منتظر من است … و دارد لذت ديدار را مزه مزه می‌كند … لبخندش در انتظار من است … می‌روم در كنارش می‌نشينم و با همين دو انگشتم ، چانه ي ظريفش را می‌گيرم …
سر می‌جنباند و با احساس خوشبختي می‌خندد و اضافه می‌كند:
ــ بعد ، سرم ام را می‌گذارم روي شانه ي نرمش و بازويم را دور كمرش حلقه می‌كنم. می‌گيرم، در چنين لحظه اي سكوت برقرار می‌شود … تاريك روشني شاعرانه … در اين لحظه هاست كه حاضرم سراسر دنيا را در آغوش بگيرم. پتر پترويچ اجازه بفرماييد شما را بغل كنم!
ــ خواهش می‌كنم.
دو دوست در ميان خنده ي مسافران واگن ، همديگر را در آغوش می‌گیرند. سپس تازه داماد خوشبخت ادامه می‌دهد:
ــ و اما آدم براي ابراز بلاهت بيشتر يا به قول رمان نويس ها براي خودفريبي افزونتر، به بوفه ي ايستگاه می‌رود و يك ضرب دو سه گيلاس كنياك بالا می‌اندازد و در چنين لحظه هاست كه در كله و در سينه اش اتفاق هايي رخ می‌دهد كه در داستان ها هم قادر به نوشتنش نيستند. من آدم كوچك و بي قابليتي هستم ولي به نظرم می‌آيد كه هيچ حد و مرزي ندارم … تمام دنيا را در آغوش می‌گيرم!
نشاط و سرخوشي اين تازه داماد خوشبخت و شادان به ساير مسافران واگن نيز سرايت می‌كند و خواب از چشمشان می‌ربايد، و به زودي بجاي يك شنونده ، پنج شنونده پيدا می‌كند. مدام انگار كه روي سوزن نشسته باشد ، وول می‌خورد و آب دهانش را بيرون می‌پاشد و دست هايش را تكان می‌دهد و يك بند پرگويي می‌دهدكند. كافيست بخندد تا ديگران قهقهه بزنند.
ــ آقايان مهم آن است آدم كمتر فكر كند! گور پدر تجزيه و تحليل! … اگر هوس داري مي بخوري بخور و در مضار و فوايد مي و ميخوارگي هم فلسفه بافي نكن … گور پدر هر چه فلسفه و روانشناسي!
در اين هنگام بازرس قطار از كنار اين عده می‌گذرد. تازه داماد خطاب به او گويد:
ــ آقاي عزيز به واگن شماره ي ۲۰۹ كه رسيديد لطفاً به خانمي كه روي كلاه خاكستري رنگش پرنده ي مصنوعي سنجاق شده است بگوييد كه من اينجا هستم!
ــ اطاعت می‌شود آقا. ولي قطار ما واگن شماره ي ۲۰۹ ندارد. ۲۱۹ داريم!
ــ ۲۱۹ باشد! چه فرق می‌كند! به ايشان بگوييد: شوهرتان صحيح و سالم است ، نگرانش نباشيد!
سپس سر را بين دست ها می‌گيرد و ناله وار ادامه می‌دهد:
ــ شوهر … خانم … خيلي وقت است؟ از كي تا حالا؟ شوهر … ها ــ ها ــ ها! … آخر تو هم شدي شوهر؟! تو سزاوار آني كه شلاقت بزنند! تو ابلهي! ولي او! تا ديروز هنوز دوشيزه بود … حشره ي نازنازي كوچولو … اصلاً باورم نمی‌شود!
يكي از مسافرها می‌گويد:
ــ در عصر ما ديدن يك آدم خوشبخت جزو عجايب روزگار است ، درست مثل آن است كه انسان فيل سفيد رنگي ببيند.
ايوان آلكسي يويچ كه كفش پنجه باريك به پا دارد پاهاي بلندش را دراز می‌كند و می‌گويد:
ــ شما صحيح می‌فرماييد ولي تقصير كيست؟ اگر خوشبخت نباشيد كسي جز خودتان را مقصر ندانيد! بله ، پس خيال كرده ايد كه چي؟ انسان آفريننده ي خوشبختي خود است. اگر بخواهيد شما هم می‌توانيد خوشبخت شويد، اما نمی‌خواهيد ، لجوجانه از خوشبختي احترازمی‌كنيد.
ــ اينهم شد حرف؟ آخر چه جوري؟
ــ خيلي ساده! … طبيعت مقرر كرده است كه هر انساني بايد در دوره ي معيني يك كسي را دوست داشته باشد. همين كه اين دوران شروع می‌شود انسان بايد با همه ي وجودش عشق بورزد ولي شماها از فرمان طبيعت سرپيچي می‌كنيد و همه اش چشم به راه يك چيزهايي هستيد. و بعد … در قانون آمده كه هر آدم سالم و معمولي بايد ازدواج كند … انسان تا ازدواج نكند خوشبخت نمی‌شود … وقت مساعد كه برسد بايد ازدواج كرد ، معطلي جايز نيست .. ولي شماها كه زن بگير نيستيد! … همه اش منتظر چيزهايي هستيد! در كتاب آسماني هم آمده كه شراب ، قلب انسان را شاد می‌كند … اگر خوش باشي و بخواهي خوشتر شوي بايد به بوفه بروي و چند گيلاس مي بزني. انسان بجاي فلسفه بافي بايد از روي الگو پخت و پز كند! زنده باد الگو!
ــ شما می‌فرماييد كه انسان خالق خوشبختي خود است. مرده شوي اين خالق را ببرد كه كل خوشبختي اش با يك دندان درد ساده يا به علت وجود يك مادرزن بدعنق ، معلق زنان به درك واصل می‌شود. الان اگر قطارمان تصادف كند ــ مثل تصادفي كه چند سال پيش در ايستگاه كوكويوسكايا رخ داده بود ــ مطمئن هستيم كه تغيير عقيده خواهيد داد و بقول معروف ترانه ي ديگري سر خواهيد داد …
تازه داماد در مقام اعتراض جواب می‌دهد:
ــ جفنگ می‌گوييد! تصادف سالي يك دفعه اتفاق می‌افتد. من شخصاً از هيچ حادثه اي ترس و واهمه ندارم زيرا دليلي براي وقوع حادثه نمی‌بينم. به ندرت اتفاق می‌افتد كه دو قطار با هم تصادم كنند! تازه گور پدرش! حتي حرفش را هم نمی‌خواهم بشنوم. خوب آقايان، انگار داريم به ايستگاه بعدي می‌رسيم.
پتر پترويچ مي پرسد:
ــ راستي نفرموديد مقصدتان كجاست. به مسكو تشريف می‌بريد يا به طرف هاي جنوب!
ــ صحت خواب! مني كه عازم شمال هستم چطور ممكن است از جنوب سر در بياورم؟
ــ مسكو كه شمال نيست!
تازه داماد می‌گويد:
ــ مي دانم. ما هم كه داريم به طرف پتربورگ می‌رويم.
ــ اختيار داريد! داريم به مسكو می‌رويم!
تازه داماد ، حيران و سرگشته می‌پرسد:
ــ به مسكو می‌رويم؟
ــ عجيب است آقا … بليت تان تا كدام شهر است؟
ــ پتربورگ.
ــ در اين صورت تبريك عرض ميكنم! عوضي سوار شده ايد.
براي لحظه اي كوتاه سكوت حكمفرما می‌شود. تازه داماد بر می‌خيزد و نگاه عاري از هشياري اش را به اطرافيان خودمی‌دوزد. پتر پترويچ به عنوان يك توضيح می‌گويد:
ــ بله دوست عزيز ، در ايستگاه بولوگويه بجاي قطار خودتان سوار قطار ديگر شديد. از قرار معلوم بعد از دو سه گيلاس كنياك تدبير كرديد قطاري را كه در جهت عكس مقصدتان حركت می‌كرد انتخاب كنيد؟
رنگ از رخسار تازه داماد می‌پرد. سرش را بين دست ها می‌گيرد ، با بي حوصلگي در واگن قدم می‌زند و می‌گويد:
ــ من آدم بدبختي هستم! حالا تكليفم چيست؟ چه خاكي بر سر كنم؟
مسافرهاي واگن دلداري اش می‌دهند كه:
ــ مهم نيست … براي خانم تان تلگرام بفرستيد ، خودتان هم به اولين ايستگاهي كه می‌رسيم سعي كنيد قطار سريع السير بگيريد ، به اين ترتيب ممكن است بهش برسيد.
تازه داماد كه « خالق خوشبختي خويش » است گريه كنان می‌گويد:
ــ قطار سريع السير! پولم كجا بود؟ كيف پولم پيش زنم مانده!
مسافرها خنده كنان و پچ پچ كنان ، بين خودشان پولي جمع می‌كنند و آن را در اختيار تازه داماد خوش اقبال می‌گذارند

 

http://30min.mastertopforum.net/viewtopic.php?t=2

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم فروردین 1387ساعت 13:11  توسط   |